Έλλη και Τάσος Πασσά, Δικηγόροι

Έλλη και Τάσος Πασσά, Δικηγόροι 150 150 GreekDreams.gr

Πριν από 6 περίπου χρόνια τα αγαπητά μας ξαδέλφια ο Στάθης και η Βαγγελιώ κάλεσαν τη σύζυγό μου και εμένα σε μια ημερήσια απόδραση στο Μαρμάρι προκειμένου ο Στάθης να μας δείξει μια περιοχή πού, όπως μας έλεγε, τον εντυπωσίασε. Μετά από ένα ευχάριστο 50λεπτο ταξίδι με το καράβι που ξεκίνησε από τη Ραφήνα φθάσαμε στο Μαρμάρι, ένα μικρό γραφικό ψαροχώρι που η θέα και μόνο του μικρού λιμανιού με τις ψαρόβαρκες και τα παραλιακά μαγαζάκια φέρνει στο νου νοσταλγικές εικόνες ξεχασμένων εποχών.

Ακολουθήσαμε την επαρχιακή οδό που οδηγεί στη Κάρυστο και μετά από 3 περίπου χλμ. στρίψαμε δεξιά με κατεύθυνση τη «Σφυριδούπολη» . Προχωρήσαμε περί τα 500 μέτρα και φτάσαμε στον τόπο του προορισμού μας.

Η εικόνα που αντίκρισα χαράχθηκε από τότε ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Σε μια παρθένα περιοχή στη θέση «Λυκόρεμα» βρεθήκαμε σε μια πλαγιά με άγρια χαμηλή βλάστηση Αιγαιοπελαγίτικου νησιού θάμνους, σχοίνα και αγριελιές που αντιστέκονται στο βοριά που κατεβαίνει από το «cavo doro» η οποία τελείωνε στα βράχια της θάλασσας.

Μπροστά μου ξετυλιγόταν το μπλε του Ν. Ευβοϊκού, απέναντι οι ακτές την Α. Αττικής, δεξιά το σύμπλεγμα των Ν. Πεταλιοί και αριστερά στο βάθος η απεραντοσύνη του Αιγαίου. Ενιωσα ένα σφίξιμο μέσα μου και ασυναίσθητα μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι του Ελύτη : «Θε μου πόσο μπλέ ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε». Είμαι σίγουρος ότι μια ανάλογη εικόνα θα αποτέλεσε την πηγή έμνευσής του.

Ηταν αυτό που λέμε «κεραυνοβόλος έρωτας» . Είπα ότι αυτό το μέρος, με το τραχύ άγονο τοπίο, με τη θέα στο απέραντο γαλάζιο , τον μικρό κολπίσκο με τα πεντακάθρα νερά (χαριτολογώντας λέω στους γιούς μου ότι από ψηλά βλέπω ακόμη και τα χταπόδια που φωλιάζουν στα βράχια) και τα παιχνιδίσματα των χρωμάτων που δημιουγούν οι φικιάδες στα ρηχά, είναι ο δικός μου παράδεισος.

Προχωρήσαμε άμεσα τη διαδικασία και αποκτήσαμε το παραθαλάσσιο οικόπεδο δίπλά ακριβώς από τα ξαδέλφια μας.

Το σπίτι που φτιάνουμε, απλό χρηστικό και απόλυτα ενταγμένο στο φυσικό τοπίο, σχεδιασμένο να προβάλει και να αξιοποιεί λειτουργικά την μαγευτική θέα της περιοχής, ονειρεύομαι να γίνει τόπος γαλήνης , ηρεμίας, χαλάρωσης και απόλαυσης όσων η φύση μας προσφέρει απλόχερα αλλά εμείς στερούμεθα στη απάνθρωπη μεγαλούπολη.

Είναι πραγματικά διέξοδος, προσμονή χαράς («αγχολυτικό» όπως χαρακτηριστικά λέω), όταν το Σαββατοκύριακο παίρνω το καράβι και έρχομαι στον «παράδεισό μου». Μου αρέσει να κάθομαι σε ένα σημείο του οικοπέδου να ατενίζω τη θάλασσα και να αφήνω τη σκέψη μου να ταξιδεύει. Ολες τις εποχές, είτε το χειμώνα όπου στο δρόμο για το Λυκόρεμα βλέπω στα αριστερά μου τη χιονισμένη κορυφογραμμή της «Οχης», είτε την άνοιξη με την καταπράσινη φύση, είτε το φθινόπωρο με τη μεθυστική μυρωδιά της βρεγμένης γής, είτε το κατακαλόκαιρο με τον καυτό ήλιο να πυρώνει τη πέτρα και να παιγνιδίζει με τη θάλασσα αλλά και με όλους τους καιρούς τη όχι συχνά, είναι αλήθεια, γαληνεμένη θάλασσα ή τον ανταριασμένο Ευβοϊκό που άσπρος προσπαθεί να αντισταθεί στη μανία του βοριά , « ο παράδεισός μου» μιλάει στη ψυχή μου . Με γαληνεύει, μου καταλαγιάζει τη ψυχή , με φέρνει κοντά στο Θεό και κάνει όλες τις έννοιες και τα προβλήματα της καθημερινότητας να φαίνονται μικρά, περίεργα, απόμακρα και ξένα.

Τις ίδιες σκέψεις μοιράζομαι με το Στάθη, που θα του χρωστώ εφ όρου ζωής ευγνωμοσύνη για το δώρο που μου έκανε να μου γνωρίσει αυτό το τόπο, τον τόσο κοντινό και συνάμα τόσο μακρυά από την ασχήμια της πολύβουης μεγαλούπολης.

Ο Στάθης , άνθρωπος φιλικός, εγκάρδιος, ανοιχτόκαρδος με ψυχή παιδιού , ευαισθησίες , αγάπη για τη φύση και τις ομορφιές της , λάτρης και αυτός της θάλασσας , εμπνεύστηκε από τον τόπο αυτό και έχοντας γνώση και ικανότητες αφοσιώθηκε στην οικιστική του προβολή και ανάπτυξη .

Σκέφτομαι ότι η απόφαση ζωής του Στάθη να αναδείξει αυτό το τόπο και τις ομορφιές του δημιουργώντας καλαίσθητες, αρμονικά δεμένες με το περιβάλλον και ενταγμένες σε αυτό κατοικίες είναι κατά βάση έργο αγάπης για το συνάνθρωπο. Μόνο έτσι μπορώ να εξηγήσω τη συνειδητή επιλογή του και την ακάματη προσπάθεια που χρόνια τώρα καταβάλει προκειμένου να κάνει γνωστό στον κόσμο και να μοιρασθεί τον τόπο αυτό με τις ομορφιές, τα μυστικά και τις απολαύσεις που μπορεί να προσφέρει . Οχι όμως με οποιοδήποτε αλλά με όσους πραγματικά τις αναζητούν και μπορούν να τις αισθανθούν.

Τάσος Πασσάς & Έλλη Ανδριανάκη, Δικηγόροι